Zelf een roomdivider maken: stappenplan en maten
Zelf een roomdivider maken? Volg het stappenplan met de juiste latafstand, drie manieren om hem vast te zetten zonder boren en de keuze in materiaal.
Tijdsduur
6–10 uur (exclusief droogtijd)
Kosten
€100–€250
Werkwijze
Meten, zagen, schilderen, monteren en bevestigen
Zelf een roomdivider maken
Een roomdivider maken is de snelste manier om structuur aan te brengen in een open plattegrond. Je scheidt een thuiswerkplek van de woonkamer, maakt een hal waar er geen is, of schermt een bed af zonder een muur te bouwen. Het mooiste is dat je er niets definitiefs voor hoeft te doen: met een klemconstructie zet je een divider tussen vloer en plafond zonder één gat te boren, wat deze klus ook voor huurders geschikt maakt. Reken op één tot twee dagdelen en op materiaalkosten die sterk uiteenlopen, van rond de honderd euro voor vuren latten tot een veelvoud daarvan bij massief eiken. Het meeste werk zit in het meten en het schilderen, niet in de montage zelf.
Welke soorten roomdividers zijn er
Er zijn vier vormen, en de keuze bepaalt de hele klus.
De vaste lattendivider is de bekendste en de meest gevraagde. Verticale latten tussen een boven- en onderbalk, geklemd of geschroefd tussen vloer en plafond. Hij is stabiel, oogt strak en filtert licht in plaats van het tegen te houden.
Het vrijstaande kamerscherm is de mobiele variant. Twee of drie panelen op scharnieren die je kunt inklappen en verplaatsen. Je maakt hem liggend, hij hoeft nergens aan vast en je kunt hem meenemen als je verhuist. Wel minder stabiel, dus niet de keuze in een huis met jonge kinderen.
De open kast als divider combineert afscheiding met opbergruimte. Zwaarder werk, maar je krijgt er een functie bij, en hij schermt aanzienlijk meer af dan een lattenwand.
Het gordijn of de vouwwand is de goedkoopste en snelste route, en de enige die je volledig kunt wegschuiven als je de ruimte weer open wilt. Voor uitgewerkte zone-indelingen in een open plattegrond biedt de woonkamer inspiratie van Decomall bruikbare voorbeelden.
De juiste maten en latafstand bepalen
Drie maten bepalen het resultaat, en de derde wordt het vaakst verkeerd ingeschat.
- Hoogte: meet de afstand tussen vloer en plafond op drie plekken en haal daar een halve tot een hele centimeter vanaf, zodat je het frame rechtop kunt zetten zonder te klemmen tijdens het plaatsen
- Breedte: bepaal hoe ver de divider de ruimte in steekt, waarbij je tussen de honderd en honderdtachtig centimeter meestal genoeg afscherming krijgt zonder de doorloop te blokkeren
- Latafstand: twee tot vier centimeter geeft een dichte, rustige wand, terwijl zes tot acht centimeter lichter oogt en meer doorkijk geeft
- Aantal latten: deel de breedte door de latbreedte plus de gekozen tussenruimte, en verdeel het restant gelijk over beide zijden zodat je aan de randen niet met een halve tussenruimte eindigt
Een roomdivider maken zonder boren
De klemconstructie is de beste route. Je maakt het frame een halve centimeter korter dan de plafondhoogte en zet er stelvijzen of verstelbare meubelpoten onder. Door die uit te draaien duw je het frame vast tussen vloer en plafond. De klemkracht plus het eigen gewicht houdt de divider op zijn plek, en je laat geen enkel gat achter. Leg wel een vilt- of rubberplaatje onder de poten en tegen het plafond, zodat je geen drukplekken in de verf of de vloer krijgt.
Verankeren aan een meubelstuk is de tweede optie. Zet de divider tegen de kopse kant van een kast of een bedframe en koppel hem daaraan vast. Je boort dan in je eigen meubel in plaats van in de woning, en je krijgt er stevigheid bij die een klemconstructie niet biedt.
De derde route is één punt aan de muur. Eén lat met twee schroeven in de zijmuur waar de divider tegenaan komt, is genoeg om kantelen uit te sluiten. Dat zijn twee gaatjes die je bij oplevering in vijf minuten dichtmaakt, en het is veruit de veiligste oplossing.
Wat ik niet zou doen, is een kamerhoge divider volledig los neerzetten zonder enige verankering of klemkracht. Een wand van twee meter veertig weegt tientallen kilo’s en kantelt sneller dan je denkt als iemand ertegenaan leunt. In een huishouden met jonge kinderen is dat geen theoretisch risico. Een klemconstructie of één bevestigingspunt lost het op.
Dit heb je nodig
Materialen
- Latten voor het frame, bijvoorbeeld 45 bij 45 millimeter voor de boven- en onderbalk
- Latten voor de vulling, bijvoorbeeld 27 bij 27 of 38 bij 38 millimeter, of een kant-en-klaar lattenpaneel
- Stelvijzen of verstelbare meubelpoten voor de klemconstructie
- Schroeven van 60 millimeter en houtlijm
- Vilt of rubber voor onder de poten en tegen het plafond
- Grondverf en lakverf, of blanke lak bij massief hout
- Acrylkit voor de aansluiting op de vloer
Gereedschap
- Accuboormachine met schroefbits
- Afkortzaag of verstekzaag, of laat de latten op maat zagen
- Waterpas van minimaal 120 centimeter
- Rolmaat, potlood en een afstandsmal ter breedte van je gekozen latafstand
- Schuurpapier, kwast of verfroller
- Lijmklemmen en twee schragen
Die afstandsmal is het belangrijkste stuk gereedschap in de lijst. Een blokje hout op precies de gekozen tussenruimte laat je elke lat op exact dezelfde afstand plaatsen zonder dat je twintig keer meet. Kit, lijm en klein bevestigingsmateriaal bestel je mee via het montagemateriaal.
Zelf een roomdivider maken in vijf stappen
Stap 1: meet op en maak een schets
Meet de plafondhoogte op drie plekken, want een vloer is zelden waterpas en een plafond zelden vlak. Teken de divider uit met de boven- en onderbalk, de staanders en het aantal latten, en reken de tussenruimte na tot op de millimeter. Bepaal ook nu al waar de divider komt te staan ten opzichte van de belangrijkste kijklijn.
Stap 2: zaag en schilder de latten
Zaag alle latten op maat of laat dat doen. Schuur ze en schilder ze voordat je iets monteert: een gemonteerde lattenwand schilderen betekent dat je met een kwast tussen twintig latten door moet, en dat kost een veelvoud van de tijd. Werk op schragen, grond eerst en lak daarna in twee lagen.
Stap 3: bouw het frame en zet het rechtop
Je kunt het frame liggend in elkaar zetten en daarna kantelen, maar dat kan alleen als je het een paar centimeter korter maakt dan de plafondhoogte. Werk je met een strakke klemmaat, zet dan de onder- en bovenbalk eerst afzonderlijk op hun plek en bouw staand verder. Boor het hout altijd voor, anders splijt een lat bij de kopse kant.
Stap 4: monteer de latten op gelijke afstand
Begin in het midden en werk naar beide zijden toe, zodat een eventuele afwijking aan de randen uitkomt en niet in het zicht. Gebruik bij elke lat de afstandsmal en controleer om de vijf latten met de waterpas of je nog loodrecht staat. Lijm en schroef elke lat aan de boven- en onderbalk.
Stap 5: zet de divider vast en werk de onderkant af
Draai de stelvijzen uit tot de divider klemt, of bevestig de lat aan de zijmuur of het meubelstuk. Controleer met de waterpas of hij loodrecht staat voordat je definitief vastzet. Zit er een plint in de weg, zaag die uitsparing dan uit de onderbalk. Kit tot slot de onderkant af tegen de vloer, zodat er geen stof en vocht onder trekt en de divider net iets steviger staat.
Wat een roomdivider wel en niet oplost
Een open lattendivider scheidt zones visueel en dat doet hij goed. Hij markeert waar de ene ruimte ophoudt en de volgende begint, hij filtert licht in plaats van het te blokkeren, en hij maakt een grote ruimte overzichtelijk zonder hem donker te maken.
Wat hij niet doet, is geluid tegenhouden. Tussen de latten zit lucht, en lucht laat geluid door. Zet je er een thuiswerkplek achter in de verwachting dat je de televisie niet meer hoort, dan val je terug. Dat is de meest voorkomende teleurstelling bij dit type divider en het wordt zelden vooraf gezegd.
Wel kun je de galm in de ruimte zelf aanpakken, en dat helpt meer dan mensen denken. Een open plattegrond met harde vloeren en grote raampartijen weerkaatst geluid, waardoor gesprekken en televisie luider aanvoelen dan ze zijn. Een divider uitgevoerd met akoestische panelen heeft een gesloten achterzijde met vilt die dat geluid absorbeert. Je maakt daarmee geen geluidswering tussen twee zones, maar de ruimte wordt merkbaar rustiger en dat is vaak wat mensen eigenlijk zochten.
Aan de slag met jouw roomdivider
De constructie is eenvoudig, maar de keuzes eromheen bepalen of je tevreden bent: de plek ten opzichte van je kijklijn, de latafstand, en of je zelf zaagt of een paneel gebruikt. Neem daar de tijd voor voordat je hout bestelt. Wil je latafstanden en houtkleuren eerst in het echt beoordelen? In de showroom in Alblasserdam staan uitvoeringen naast elkaar, en een foto geeft dat verschil nooit goed weer.
Wil je helemaal niet klussen, dan is een kant-en-klare roomdivider de optie voor jou. Die staat er in een uur en is in verhouding vaak minder duur dan mensen verwachten, zeker als je de tijd meerekent die zelf bouwen kost.
Veelgestelde vragen over een roomdivider maken
Maak het frame een halve centimeter korter dan de plafondhoogte en zet er stelvijzen onder. Door die uit te draaien klemt de divider tussen vloer en plafond. Leg vilt of rubber onder de poten om drukplekken te voorkomen.
Een klemconstructie is stabiel, maar bij een kamerhoge divider zou ik altijd één extra punt toevoegen, bijvoorbeeld twee schroeven in de zijmuur of een koppeling aan een kast. Een wand van twee meter veertig weegt tientallen kilo's en kantelt sneller dan verwacht.
Twee tot vier centimeter geeft een dichte, rustige wand, zes tot acht centimeter oogt lichter en geeft meer doorkijk. Hoeveel je werkelijk afschermt, hangt vooral af van je kijkhoek.
Vuren latten zijn het voordeligst en goed te schilderen. Eiken en andere hardhoutsoorten zijn duurder maar mooier in het zicht bij een blanke afwerking. Voor de vulling zijn maten rond 27 bij 27 of 38 bij 38 millimeter gangbaar.
Tussen de honderd en honderdtachtig centimeter geeft in de meeste woonkamers genoeg afscherming zonder de doorloop te blokkeren. Zet hem zo neer dat de belangrijkste kijklijn er schuin op staat.
Een open lattendivider nauwelijks, omdat geluid tussen de latten door gaat. Een uitvoering met een gesloten akoestische achterzijde dempt wel de galm in de ruimte, wat het geheel rustiger maakt.
Een gordijn aan een plafondrail is veruit de goedkoopste oplossing en volledig weg te schuiven. Daarna volgt een zelfgebouwde divider van vuren latten.
Dat kan maar kost veel meer tijd, omdat je met een kwast tussen alle latten door moet. Schilder de latten daarom liggend op schragen voordat je ze monteert.
Bij een open kastvariant werken planten, boeken en manden goed, waarbij je wat rommelig oogt achter een gesloten deel wegwerkt. Bij een lattendivider houd je hem juist leeg, want de rust in het lijnenspel is het effect.
Bouw twee of drie panelen van gelijke maat en koppel ze met scharnieren die in beide richtingen kunnen draaien, zodat je het scherm kunt inklappen. Maak de panelen niet hoger dan ongeveer honderdtachtig centimeter, want boven die hoogte wordt een vrijstaand scherm instabiel.